Tijdens de zomer van 2009 kwam ik als bij toeval terecht in Camping Albania, gelegen in Barbullush (regio Shkodra - Noord-Albanië).  De Nederlandse familie Wesselingh bouwde de camping om financiële middelen te verkrijgen voor het sanatorium/hospice dat zich eveneens op het terrein van de camping bevindt.  In samenwerking met de gemeente Bushat proberen ze sociaal-medische opvang te bieden aan de allerarmsten.

Via de Nederlandse stichting www.doeietsgoeds.nl verzamelen ze fianciële middelen om de werking van het centrum verder te kunnen zetten.

De overstromingen zorgen voor extra werk;  financiële hulp voor de aankoop van medicatie, kleren, dekens en andere zaken ten behoeve van de bevolking is zeer welkom.

Steunen kan:

• Stichting Doe Iets Goeds te Ouder-Amstel
• Rekeningnummer: 9434818
• IBAN: NL11INGB0009434818
• BIC: INGBNL2A

Hierbij enkele indrukken en foto's van de laatste dagen - met dank aan de familie Wesselingh voor hun verslag en foto's.

"De laatste weken is er enorm veel regen gevallen in Albanie. Als wij naar Shkoder reden, zagen we de rivieren steeds hoger stijgen maar we hadden geen idee van wat ons te wachten zou staan. Gistermorgen rijden, wij, Dick, Helene en Anne naar Shkoder om een reisverzekering af te sluiten. Als we bij de laatste driesprong bij Shkoder komen staat de brug al onder water. 'We moeten razendsnel zijn', zegt Dick want het water stijgt in heel snel tempo.
Als we Edjon, de zoon van de burgemeester ontmoeten in Shkoder, belt net zijn vader op of wij extra mensen kunnen plaatsen in onze hospice.  'Is het al zover?', bedenken wij op dat moment. Heel Mali Jusit, het armste gebied van de gemeente, staat onder water, en het water stijgt in razend tempo.
Tijdens de terugrit naar Barbullush ontstaan er angstige momenten op de kruising en brug. Overal water en de bus drijft even. Heel eng.
Overal zien we militaire voertuigen aankomen die hulp bieden en duizenden mensen worden geëvacueerd. Als het water de bus binnenkomt, is het slikken en rustig blijven. We komen veilig aan de overkant maar de hoofdweg naar Shkoder wordt meteen helemaal afgesloten.
Vanmorgen vroeg zijn de eerste mensen bij ons aangekomen. Oudjes, nat en op blote voeten!!! 
De hydrocentrales lopen over, en het water moet men weg laten lopen met alle gevolgen van dien.
Een gehandicapt meisje die samen met haar moeder door de gemeente naar ons wordt geëvacueerd huilt tranen met tuiten.' Is het hier wel veilig, ' roept ze.
Gelukkig liggen wij hoog en kan hier het water niet komen. De gemeente en militairen brengen extra bedden. Wij koken, Jane en Anne, vangen de mensen op, en Joshua en Arben helpen met het plaatsen van de extra bedden. Met de burgemeester maken we een noodplan na het bezichtigen van het dorp Mali Jusit.
Het lijkt wel oorlog. Overal militairen en arme mensen die huilend hun dieren opdrijven naar hoger gelegen plaatsen. Hondjes die we zien verdrinken omdat het water stijgt, kalfjes vastgebonden aan hoger gelegen electriciteitspalen. Het is vreselijk en er zijn geen woorden voor wat onze ogen hebben gezien vanmorgen.
Extra broden bakken we en transporteren we naar de mensen."