Snelnieuws

Welkom bij albinfo.org!

Lees hier meer over het gebruik van deze site. Bekijk ook de Google+ pagina! Alvast bedankt voor uw interesse en veel leesplezier!  Hans - albinfo.org

 

Nederlandstalige infosite over Albanië

Nederlandstalige infosite over Albanië

Enkel voor leden!

Log in



Tirana: het weer

MambWeather icon
Tirana
--- °C
[Details]
STA71035_1.JPG

Wat vind jij?

Afschaffing visumplicht is een goede zaak?
 
Fout
  • Unable to load Cache Storage: database
  • Unable to load Cache Storage: database
  • Unable to load Cache Storage: database
  • Unable to load Cache Storage: database
Vakantie 2007 - week 2 PDF Afdrukken E-mail
Geschreven door Hans   
donderdag, 23 augustus 2007 00:00
Bijna twee weken zijn om. Een reden om in Albanië te komen wonen, is de tijd die men hier nog heeft, zo dacht ik toch. Maar ook hier vliegt de tijd, toch als je met vakantie bent.
We vonden hier onlangs onze droomwoning. Op de vijfde (dak-)verdieping, drie slaapkamers (met elk een eigen badkamertje), een keuken met living, en een reuze badkamer waar je met vijftien kunt douchen. Het mooiste zijn eigenlijk de twee dakterrassen: rondom rond kijk je over de hotels en appartementen en de snelweg naar de zee en de bergen. In de verte kunnen we het centrum van Durrës zien liggen, meer dan tien kilometer verder. Plaats genoeg voor een daktuin, zwembad(je), Bar Exotique, ligstoelen, een koninklijke tafel... Twee nadelen: er is geen lift (maar in een land waar de elektriciteit toch gemiddeld één keer per dag wegvalt, is dat misschien toch zo erg niet) en de prijs... maar ja, het is dan ook een koninklijke woning, daar wordt – zelfs in Albanië – een koninklijke prijs voor gevraagd.

Elektriciteit en water, het zijn voor ons zo vanzelfsprekende nutsvoorzieningen die slechts heel uitzonderlijk even wegvallen. Maar in Albanië is dit echt problematisch. Elke winkel of horecazaak heeft een eigen generator om in geval van panne onmiddellijk over te schakelen op deze reservebron. Voor het milieu kan het in elk geval weinig gezond zijn: de gemiddelde leeftijd van een auto-motor is hier al hoger dan het Europees gemiddelde, de uitstoot zal dus navenant zijn en de extra uitstoot van generatoren doet dit prachtig land weinig goed. Bovendien davert de hele straat van het extra lawaai dat deze generatoren produceren.

Het archeologisch museum in Durrës heeft een prachtige collectie. Het gebouw is erop voorzien om zonder elektriciteit te werken: pas halverwege de collectie viel het me op dat we pa drita waren (zonder licht, zonder elektriciteit). De kassa werkt dus niet, maar voor het handvol mensen dat er dagelijks binnen komt aan de belachelijke prijs van 200 lekë (100 voor de autochtonen) is er eigenlijk geen kassa nodig. Om je het opzoekwerk te besparen: 120 lekë is ongeveer 1 €...

De collectie beslaat de hele gelijkvloerse verdieping, en van hieruit zien we dat er boven nog veel te zien valt, maar de afdeling is gesloten. Materiaal genoeg, zegt de kassierster ons, maar geen centen om het tentoon te stellen. Ook jammer dat er zo goed als alleen informatie in het Albanees voorhanden is. Buiten het museum ligt het nog vol materiaal: bakken met potscherven, delen van beelden, beenderen... een natte droom voor de archeologen, zo stel ik me voor.

Een beetje verder vinden we het amfitheater. Gratis ingang van 8 tot 20 uur, in tegenstelling tot vorig jaar en wat er in de boekjes staat. Slecht bewaard en nog veel werk om het in oorspronkelijke staat te herstellen. Het toneel is jaren een begraafplaats geweest. Enkele goed gerestaureerde stukken geven wel een goed beeld van hoe het ooit geweest is. Bovendien is er een prachtige mozaïek (op de muur) van de opdrachtgever van een kapel.

Terwijl ik Eva een poging tot introductie in de oude kultuur presenteer, hoor ik een Nederlandstalige stem, verwonderd over het Nederlands dat hij hoort. Marcella en Wouter, uit Amsterdam, hebben ook de Bradt-gids over Albanië gelezen en zijn hier ook beland. Ze hebben geen familie hier en reizen dus als echte toeristen rond. De Albanese gastvrijheid en het verschrikkelijke autoverkeer vallen hen het eerste op. Ze hopen dat het toerisme niet de massa zal aantrekken zodat het land zijn eigenheid nog kan behouden. Toffe mensen, ze zullen hier nog leuke momenten beleven want ze houden van het land en de mensen, en niet van het toerisme.

Centjes wisselen (helaas is er hier nog geen €, maar het is ook wel leuk om in een ander land met andere valuta te rekenen, dat is toch een deel van het exotisch gevoel, niet waar?) doen we in de Bank van Tirana, maar de lieve bankbediende geeft ons de tip om het in een andere bank te doen: Western Union hanteert een interessantere koers. Waar in België zouden we dat nog beleven?

Als ik het idee opper om eens naar Elbasan te gaan, krijg ik verwonderde reakties van de Albanezen. Er is daar niks te zien. Het stadje is gekend omwille van de vergane glorie in de metaalnijverheid. Enkel een Turks-Albanese staalfabriek, een paar cementfabrieken en keramiekfabrieken resten nog. Deze industriële bijdrage tot de productie van fijn stof (alsof dit land hieraan een behoefte zou hebben bij 38° C en zanderige wegen) is twijfelachtig interessant maar voor de tewerkstelling is het wellicht een goeie zaak. Liefhebbers van industriële archeologie kunnen hier maandenlang hun hart ophalen. En wie op zoek is naar een uniek kader voor een film: allen hierheen.

Dat het stadje ook een mooi oud centrum heeft en een goed uitgerust etnografisch museum, is hen onbekend. Ooit was dit stadje een Romeins kamp langs een heirweg. Een deel van de muren staat er nog en de smalle straatjes met oude huizen doen me binnen de korste keren de oriëntatie verliezen. De oudste Albanese moskee van het land staat hier (op vrijdag was er net een dienst bezig, dus geen foto's) en heeft geen minaret, maar zo zijn er nog in dit land. Enkele steegjes verder bots ik op een oude orthodoxe kerk, vlakbij de eerste Albanese normaalschool. In de kerk prachtig houtsnijwerk, buiten een mooie galerij... en dan is er hier niks te zien?

In het park zoeken de oudjes de schaduw op. Boven de 35° C en nog geen 11 uur... en toch dragen ze hier lange broeken en lange mouwen. Er is teveel volk in de buurt want het is markt, maar hier vallen prachtige portretten te maken van mensen, gebeeldhouwd door de tijd en het harde werk.

De zoektocht naar het etnografisch museum verliep heel grappig. Zoals altijd zijn er geen wegwijzers of bordjes te vinden. Dus vraag ik het maar links en rechts, maar zelfs de Albanese flik die toch maar staat te kijken naar de chaos in plaats van het verkeer te regelen, kan me niet verder helpen. Even later blijkt dat mijn auto er zo goed als naast geparkeerd staat. Inderdaad een oude woning, maar verder doet niks vermoeden dat hier een museum is. Bovendien is de metalen poort aan de voortuin dicht. De krantenverkoper in de buurt begrijpt me zonder woorden en doet resoluut het poortje voor me open en gaat me voor, het huis binnen. Hij roept net zo lang het hele huis door totdat hij de vrouw des huizes, ergens in het washuis bezig, bereid vindt om de sleutels van het museum te zoeken. Haar man, of haar vader - dat is me niet erg duidelijk - is wellicht naar de kapper, de markt, de bakker, en daarom was het poortje dicht. Ik hoor de krantenverkoper haar uitleggen dat het toch onbeleefd zou zijn dat de vreemdeling zou moeten wachten totdat de curator van het museum terugkomt van de kapper, markt of bakker. En met tegenzin maakt ze me duidelijk dat het museum dus open is. De kamers van het oude huis zijn verzorgd ingericht en stellen het leven ten tijde van de Ottomaanse overheersing voor. Er is zo goed als geen informatie en wat er staat, is in het Albanees. Met enig argwaan achtervolgt de vrouw des huizes me in elke kamer, maar foto's maken, is geen probleem.

Onderweg terug naar Durrës, ga ik me verfrissen in de Shkumbini, één van de grote rivieren die dit land rijk is. Op dit moment niet zo groot: als ik zou willen, kan ik de rivier te voet oversteken zonder te moeten zwemmen. Maar aan de lage begroeiing te zien, kan ik vermoeden dat het hier in het najaar of tijdens de winter er helemaal anders uitziet. Of het water proper is, kan ik moeilijk geloven: de fabrieken liggen stroomopwaarts... en waar zouden die hun vuiligheid lozen? Om te kajakken moet het hier ook leuk zijn, al weet ik niet of de rivier overal diep genoeg is om een vlotte doorgang te garanderen. Het zal in elk geval een alternatieve manier zijn om het land te verkennen... Tegen volgend jaar moet ik mijn kajak repareren!
 
interessante organisaties voor op reis in/naar Albanië:
Banner
Banner
 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack