Snelnieuws

Welkom bij albinfo.org!

Lees hier meer over het gebruik van deze site. Bekijk ook de Google+ pagina! Alvast bedankt voor uw interesse en veel leesplezier!  Hans - albinfo.org

 

Nederlandstalige infosite over Albanië

Nederlandstalige infosite over Albanië

Enkel voor leden!

Log in



Tirana: het weer

MambWeather icon
Tirana
--- °C
[Details]
IMG_3645_1.JPG

Wat vind jij?

Afschaffing visumplicht is een goede zaak?
 
Fout
  • Unable to load Cache Storage: database
  • Unable to load Cache Storage: database
  • Unable to load Cache Storage: database
  • Unable to load Cache Storage: database
Vakantie 2007 - week 3 en 4 PDF Afdrukken E-mail
Geschreven door Hans   
vrijdag, 07 september 2007 00:00
Er zijn hier superveel toeristen in Albanië: overal waar we rijden zien we Italiaanse, Griekse, Macedonische, Oostenrijkse, Duitse, Britse, Franse en zelfs Belgische (8 in totaal, dat is vier keer meer dan we vorig jaar zagen!) nummerplaten. Het blijken wel altijd Albanezen te zijn. Geëmigreerd en op vakantie in hun vaderland. Het toerisme beperkt zich helaas tot het kusttoerisme: de stranden zitten hier dagelijks vol met Albanese en Kosovaarse emigranten die op vakantie komen.

Het andere toerisme is helaas weinig ontwikkeld.
Afgelopen week bezocht ik de archeologische site van Apolonia en het klooster van Ardenica, beiden in de buurt van Fier. Fier zelf is een weinig interessante stad en heeft zelfs een slechte reputatie op vlak van veiligheid na zonsondergang.

De site van Apolonia is de eerste waarvan het toegangsticket 700 lek bedraagt, nog weinig naar Europese normen (5,83 €), maar al behoorlijk veel centen voor de gemiddelde Albanees. De site is nog niet zo oud, en nog volop in ontwikkeling. Ik sprak er met een Franse archeoloog (er liepen zo'n 5 mensen rond op de site, en twee ervan hoorde ik Frans tegen elkaar spreken). Hij voelde er zich duidelijk thuis en toen bleek dat hij er eigenlijk werkte: er is een internationaal projekt opgezet om de site verder te onderzoeken en opgravingen te doen. Hij nam me mee naar hun nieuwste ontdekkingen en liet me de resultaten van de afgelopen dagen zien: op een tweede plaats, vlakbij de huidige site, ontdekten ze nieuwe delen van een badhuis, woonhuizen en opslagplaatsen. Het projekt zal nog jaren duren, maar een prachtig resultaat is in zicht als de financies het toelaten.

In Ardenica bezocht ik een oud Byzantijns klooster. De toegang is gratis. Ik moest even zoeken naar de ingang van de kerk (ik moest de bewaker uit zijn middagslaapje halen), maar het was de moeite meer dan waard. De man vertelde me dat er nog vier paters in het klooster wonen. Drie keer per dag komen ze nog hun gebeden doen, maar voor de rest leven ze een teruggetrokken bestaan. In de kerk mogen geen foto's genomen worden en dat is jammer want de hele kerk is één groot schilderwerk: van onder tot boven zijn fresco's te bewonderen en men heeft wellicht enkele dagen nodig om alles te ontdekken. Er bestaat naar het schijnt wel een boek over, dat moet ik in Tirana zien te bemachtigen. Aan de parking van het klooster raak ik in gesprek met de drankjesverkoper en de parkingmeesteres. Beiden komen hier enkele centen verdienen tijdens het toeristisch seizoen, maar meer dan enkele centen zal het hier niet zijn: als er tien toeristen per dag komen, was het een succesvolle dag.

Het verrimpelde en gekrompen vrouwtje vertelt me dat er een beetje verder nog een mooi kerkje is, niet gekend, nergens aangeduid. En op de aanwijzingen die ze me geeft, waag ik het erop. Het kerkje heb ik nooit gevonden, maar de trip was wel prachtig: door enkele dorpjes en langs zandwegen kwam ik aan een rivier terecht. Uiteindelijk heb ik de zoektocht opgegeven: de volkswagen caddy is geen 4X4-voertuig en zo langzamerhand kwam ik in de problemen, nog een geluk dat het droog is en er geen modder was. De mensen aan wie ik naar het kerkje vroeg, begrepen niet waarover ik het had en zullen nog jarenlang vertellen aan kinderen en kleinkinderen vertellen dat er daar ooit een gekke Belg met lang haar zonder jeep tot aan de rivier gereden is...

Door een grote elektriciteitspanne (4 verbrande transformatoren in één zone) is het me niet gelukt de berichten over de laatste twee weken in Albanië zelf op het internet te krijgen: de internetcafé's bleven wel werken dankzij de generatoren, maar de internetverbindingen zelf hadden grote vertragingen en vielen om de haverklap uit.

Dit is overigens niet het enige voorbeeld wat de gevolgen betreft van dit soort pannes.
We deden er in Tirana 3 dagen over om 1 dokument ingevuld te krijgen door de bevoegde diensten van de Universiteit van Tirana.

Het was in eeste instantie al een huzarenstukje om te weten te komen waar en bij welke dienst en persoon we het dokument konden laten invullen en dan hadden we nog het geluk dat we op de eerste dag een prof tegen het lijf liepen met wie mijn schoonzus nog had samengewerkt, jaren geleden. Hij zorgde ervoor dat het eerste kontakt min of meer vlot verliep. Toen we de derde dag het dokument gingen ophalen, bleek dit niet te kunnen omdat er geen elektriciteit was. We hadden toen al ontdekt dat we in de bars van het vlakbijgelegen Sheratonhotel meer kans hadden om mensen van de universiteit tegen te komen, maar die keer hadden we echt pech. Uiteindelijk hebben we het dokument zelf opgesteld op aanwijzingen van de sekretaresse op de komputer van familieleden in Tirana die wel elektriciteit hadden. Laatste obstruktie bleken de enveloppe en postzegel te zijn. Na handtekening van de dekaan zorgden we dus zelf voor de enveloppe en brachten we de brief zelf naar het postkantoor. O ja, de universiteit onderhoudt wel degelijk internationale kontakten met andere universiteiten... maar hoe dat in het werk gaat, heb ik niet durven vragen... stel je voor dat ze met de tamtam zouden afkomen...

Mensen kennen, netwerking, zakenrelaties... het is hier van onschatbare waarde. Vaak nog van grotere waarde dan wat op papier of in kontrakten staat. Het moet niet gemakkelijk zijn voor niet-Albanezen om hier zaken te doen. Het bankverkeer bijvoorbeeld staat nog in zijn kinderschoenen. Na de financiële crash in 1997 is het vertrouwen in financiële instellingen nog maar langzamerhand terug aan het herstellen. Dat heeft tot gevolg dat heel wat zakelijke transakties cash uitgevoerd worden, met alle katastrofale veiligheidsgevolgen van dien: nogal wat mensen hebben in hun zware BMW of Mercedes-terreinwagen een al dan niet automatisch handwapen binnen bereik liggen.

Het belang van 'netwerking' hebben we zelf ook eens uitgetest: één telefoontje volstond om een rij wachtende auto's aan de Albanees-Montenegrijnse grens op vijf minuten voorbij te steken en zo ruim een uur tijdswinst te verkrijgen. De arme douanebeambte heeft het zich achteraf zeker beklaagd, want hij werd prompt door de wachtenden uitgescholden voor alles wat lelijk is en hij had al zijn diplomatische behendigheid nodig om de gemoederen achter ons terug tot bedaren te brengen.

Niet dat het veel heeft uitgehaald: op de reis van Albanië naar België hebben we zo'n 8 uur vertraging opgelopen door aanschuiven aan de grenzen en wegwerkzaamheden op snelwegen en in tunnels. Het vakantieseizoen liep duidelijk op zijn einde en men hield geen rekening meer met reizigers. De reis op zich is wel wondermooi: de Montenegrijnse bergen, de grillige kusten in Kroatië met de zonneschitteringen in de zee, het groene bergachtige Slovenië... een lust voor het oog en het verzachtte het aanschuiven en wachten toch een beetje.

De laatste dagen brachten we door met de familie: schoonouders, -broer en -zussen. Het zal weer een jaar duren vooraleer wel elkaar terug zien. We hadden gedacht dat we met een half gevulde auto naar huis zouden kunnen keren, maar dat was buiten de kado's gerekend die we in ruil voor onze geschenken meekregen.

Mirupafshim!
Laatst aangepast op zondag, 09 maart 2008 09:46
 
interessante organisaties voor op reis in/naar Albanië:
Banner
Banner
 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack