Snelnieuws

Welkom bij albinfo.org!

Lees hier meer over het gebruik van deze site. Bekijk ook de Google+ pagina! Alvast bedankt voor uw interesse en veel leesplezier!  Hans - albinfo.org

 

Nederlandstalige infosite over Albanië

Nederlandstalige infosite over Albanië

Enkel voor leden!

Log in



Tirana: het weer

MambWeather icon
Tirana
--- °C
[Details]
STA71062.JPG

Wat vind jij?

Afschaffing visumplicht is een goede zaak?
 
Fout
  • Unable to load Cache Storage: database
  • Unable to load Cache Storage: database
  • Unable to load Cache Storage: database
  • Unable to load Cache Storage: database
Belgium, here I come! PDF Afdrukken E-mail
Geschreven door Eka   
donderdag, 10 april 2008 19:43

Ik ben opgegroeid met het idee dat je gelukkig kan zijn als je twee dingen doet: altijd naar je hart luisteren en altijd geloven dat je alles kan. Je moet het gewoon willen... niets is onmogelijk.

Als 12-jarig meisje droomde ik graag over mijn toekomst. Ik wou dicht bij de mensen zijn, met hen werken en hen zo veel mogelijk helpen. Iets doen voor de anderen, hun leven beïnvloeden op een of andere manier, was het mooiste wat ik kon wensen voor mijn toekomst. Daarom zei ik altijd tegen mijn ouders dat ik advocaat ging worden. Dit fascinerende beroep lijkt me het ideale om op een goede manier iets in het leven van anderen te kunnen betekenen. Ik weet niet waarom, maar deze droom gaf me positieve energie en ook veel moed en zin om erover verder te fantaseren. Toen was ik eigenlijk te jong om dit alles te begrijpen maar in feite was die periode beslissend voor wat ik in mijn leven later zou doen: rechten studeren.

 

Tijdens de middelbare school heb ik hard gewerkt om verder te kunnen studeren en mijn droom waar te maken. Het derde jaar van het middelbaar (het voorlaatste jaar in het Albanese middelbare schoolsysteem) is het jaar van stress voor iedereen. Alle studenten moeten beginnen denken aan de toekomst na het middelbaar. Studeren in het buitenland is populair in Albanië. Studenten die een beter diploma willen hebben en die meer kansen willen maken op een goeie job, doen hun best om een eigen plaats in de grote universiteiten van de wereld te vinden. In het buitenland studeren? Dat had ik niet echt gedacht. Mijn zus studeerde al in de VS en ik wou mijn ouders niet alleen laten. Bovendien had ik geen concrete mogelijkheden om naar het buitenland te gaan, dus was het zo goed als onmogelijk. Toen mijn Belgische tante en nonkel hoorden dat ik op zoek was naar een universiteit, nodigden ze me uit om naar België te komen studeren. Plotseling had ik wel een mogelijkheid om in Europa te studeren.

Toen begon ik nog meer te dromen. De Belgische universiteiten hebben een goede naam en hanteren hogere kwaliteitsnormen dan bij ons en dat maakte mij blij en bang tegelijkertijd. In Albanië leerden we op school over België twee dingen: de Belgen zijn gespecialiseerd in chocolade en diamanten. Ik ben begonnen met documenten voor te bereiden en ondertussen vond ik altijd een beetje tijd om op de website van de universiteit van Gent te surfen: foto's bekijken, lesroosters, informatie over cursussen van het eerste jaar rechten lezen... Het was allemaal zo spannend en leuk dat ik me op die momenten niet kon voorstellen dat ik moeilijkheden zou tegenkomen. Het idee om een nieuwe taal te leren en met een nieuwe wereld kennis te maken trok mij bijzonder aan. De hoop dat alles realiseerbaar zou zijn, was groot.

De voorbereidingen voor de documenten hebben lang geduurd. De universiteit antwoordde redelijk snel met een positief antwoord, maar de eerste kennismaking met de Belgische bureaucratie en wetgeving (ik ging tenslotte advocaat worden...) was hard en confronterend. Brieven, faxen, stempels, e-mails, telefoons, bezoeken aan de Belgische consul, correspondentie met de ambassade te Rome... vele maanden duurde het vooraleer ik een antwoord kreeg van de Belgische staat: negatief! Met de schrik in het hart (door het lange wachten was ik te laat om me nog in te schrijven in een Albanese universiteit) probeerde ik het nogmaals, nu met meer geluk. Dit was mijn eerste Belgische les: alles op zijn tijd; en, voor wat je echt wil, moet je geduld en doorzettingsvermogen hebben...

Eind januari 2006 arriveerde ik op Zaventem, met 3 valiezen kleren en goede moed. Twee weken later startten de lessen Nederlands...

Laatst aangepast op donderdag, 10 april 2008 19:53
 
interessante organisaties voor op reis in/naar Albanië:
Banner
Banner
 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack